Jezuici (pełna nazwa: Towarzystwo Jezusowe łac. Societas Iesu (SI)) – zakon rodzaju męskiego Kościoła rzymskokatolickiego, zatwierdzony wskroś papieża Pawła III 27 września 1540 .
Towarzystwo Jezusowe zostało założone, iżby wygłaszać mowę obrończą oraz rozciągać się wiarę plus naukę chrześcijańską wskroś publiczne nauczanie, Ćwiczenia duchowne oraz udzielanie sakramentów[2].
Początki jezuitów sięgają 1534 roku, gdy to 15 sierpnia do wnętrza kaplicy Świętego Dionizego na wzgórzu Montmartre zgrupowanie studentów Sorbony z Ignacym Loyolą na czele złożyła zawarcie związku małżeńskiego czystości, ubóstwa plus pielgrzymki do Jerozolimy, tudzież jeżeli było żeby to niemożliwe, oddania się do dyspozycji papieża. Po ukończeniu studiów, nie mogąc udać się do Ziemi Świętej, z powodu wojen toczonych na wskroś Wenecję, oddali się do dyspozycji papieża. 3 października 1539 wewnątrz Tivoli, Paweł III zatwierdził ustnie pierwszą Formułę Instytutu, wypowiadając wobec tym słowa: Digitus Dei est hic! (Jest w środku tym paluch Boży).
Od samego początku podstawowymi zasadami jezuitów, odróżniającymi go od momentu innych zakonów, były: